Blogcollectief

Zaterdagochtend

Uit de speakers klinkt het geluid van Dire Straits en de regen slaat troosteloos tegen de ramen. Zaterdagmorgen in Amstelveen en de stilte is haast oorverdovend. In de stilte hoort hij de brievenbus klapperen en het Parool valt op de mat. Op de voorpagina geen foto, geen grote koppen, maar een gedicht van stadsdichter Starik met de titel Hart. De laatste zin luidt:

Hier dan, bedankt man voor wie je was, wat je deed: voor iedereen, voor mij, voor onze teerbeminde – en voor velen ook zo liefdeloze – stad. Maar een stad bemint niet, een stad heeft geen hart. Dat hart was jij.

De tekst sluit naadloos aan bij de sfeer van deze zaterdagmorgen. Stilte en toch verbinding met de wereld. In het afgelopen uur heeft hij wel zes keer zijn mobiele telefoon gecheckt, intussen ontbijt gemaakt. De gebruikelijke broodjes rosbief en filet met een gekookt eitje erop. Hij mist zijn dochter en maakt een selfie met een broodje half in zijn mond en tekst: “Tijd voor een ontbijtje, gaat ie goed schat?” Vrijwel direct antwoordt ze “Ziet er lekker uit, ga zo ook even mijn filet erbij pakken. Hou van je Pap.” Samen hebben ze hun virtueel ontbijt. De zaterdag is begonnen.

7/10/’17
Bill Admiraal
Straat van Sicilië 61
1183 GM Amstelveen

http://www.hrpilot.eu
0031 (0) 6 20 49 48 12

Het Blogcollectief. Nieuw!?

Het Blogcollectief! Nieuw!?

Nee, het idee van dit Blogcollectief is niet nieuw. Ooit, in de verre jaren zeventig van de vorige eeuw, las ik eens een boekje van de Arbeiderspers, met daarin korte verhalen van, juist ja, arbeiders. Interessante verhalen, aparte verhalen, gedichten van arbeiders.

Ik studeerde Duitse taal- en letterkunde aan de UvA en ik had mij in korte tijd een links ideaalbeeld van de wereld aangemeten. Actiebesprekingen in rokerige eetcafés, demonstreren in Den Haag. En ook eens voor het Amstelhotel, waar Chris Hahn, mijn ‘mentor’ in linkse zaken, minister Pronk van Ontwikkelingssamenwerking na de IGGI-conferentie over financiële hulp aan Indonesië, aansprak met de woorden: “Zo, je hebt je weer aardig in de luren laten leggen!” Hierop volgde een verweer van de minister dat ik niet helemaal kon volgen, want het was een gure, winderige en kletskoude herfstige namiddag en wij hadden er al twee dagen met spandoeken opzitten. Bovendien deden mijn voeten zeer en lonkte de dagschotel van het eetcafé in de Jordaan waar wij bijeen plachten te komen, maar waarvan de naam mij niet meer te binnen schiet. Het was zuurkool met worst voor drievijftig, dat weet ik nog wel.

Chris en ik stonden er nog met een handjevol demonstranten. We waren de eerste dag begonnen met een stuk of dertig man, dankzij Chris, die dagenlang had lopen lobbyen bij het linkse studentenbolwerk van Amsterdam, de ASVA. Onder het dreigement van gezichtsverlies wisten ze daar enkele tientallen leden gemotiveerd te krijgen om zich voor de goede zaak (dus tegen Nederlandse ondersteuning van het Indonesische regime) in te zetten. De tweede dag begonnen we nog met een stuk of twintig idealisten, waarvan er enkelen zich meteen al de excuses van de wegblijvers toe-eigenden: “Ja, jammer, ik kan niet de hele dag blijven, want ik voel mij niet zo lekker; Ja, jammer, ik kan niet de hele dag blijven, want ik moet nog meer doen vandaag; Ja, jammer, ik kan niet de hele dag blijven, want heb morgen een tentamen en moet nog leren.” Maar eerlijk is eerlijk: ook mijn motivatie stond na twee lange zware dagen onder druk. Maar ik gaf niet op. Pas toen Pronk in zijn dienstauto stapte en de straat uit reed was er tijd voor de inwendige mens. Zuurkool met worst, heerlijk!!

Maar goed, weer terug naar het boekje van de Arbeiderspers. Het ‘proletariaat’ verloor toen voor mij zijn abstractie: want daarin stonden verhalen en gedichten van mensen die niet alleen hun brood verdienden in fabrieken of anderszins met hun handen, als stratenmaker bijvoorbeeld, en daarna op de bank voor de tv hingen. Nee, ik realiseerde mij toen dat die mensen ook creatieve talenten hebben of zelfs ‘diepere gedachten’ die zij op papier kwijt konden. Goed, er zullen redacteuren nodig zijn geweest om een structuur in een tekst aan te brengen of om er de taalfouten uit te halen, maar dat zijn meer cosmetische ingrepen. Het gaat natuurlijk om de gedachte. De gedachte dat er veel meer talent onder ons is dan wij ooit zullen lezen, zien of horen.

Aanmoediging
Het Blogcollectief zet ik op met een vriendin van mij, Door de Flines. Zij is zelfstandig schrijfcoach en net zo enthousiast als ik. Zij heeft voor meerdere grote uitgeverijen gewerkt. Haar connecties in die wereld zijn in een later stadium mogelijk interessant wanneer publicaties in boekvorm uitgegeven kunnen gaan worden of wanneer die wens er is.
Maar dat is later. Nu gaat het erom een groep mensen bijeen te krijgen die samen een aantrekkelijke blog maken. Mensen, die eigenlijk andere bezigheden hebben, maar die het ook leuk vinden om hun gedachten en gevoelens met enige regelmaat op papier te zetten. Het Blogcollectief wil die mensen juist aanmoedigen om daar tijd voor vrij te maken. Tijd vrijmaken voor een gedicht, een verhaal, een reisverslag, een dagje uit met de (klein-)kinderen, een mening of een kritisch stuk. Ook cartoons en strips zijn welkom. Of een getekend verhaal zonder woorden.

Aanmelden kan via het contactformulier.
Het zou leuk zijn als je meedoet en al jouw vrienden daarvan op de hoogte stelt. Als iedereen dat doet, dan hebben we in no time een groot lezersbestand. En daarvoor schrijf je toch ook een beetje, dat je gelezen wordt, toch? En wie weet zitten er onder jouw vrienden ook mensen die leuk kunnen schrijven en hun stukjes wel eens willen publiceren voor een groter publiek. Wijs hen ook op het Blogcollectief! Hoe meer zielen hoe meer vreugd.
Want daar gaat het in eerste instantie om: het hoeft allemaal niet hoogdravend of talentvol te zijn, gewoon leuk of onderhoudend is al goed genoeg! Jij moet er zelf plezier in hebben.
En waarschijnlijk krijg je ook reacties van lezers op je stukjes. Dat zou mooi zijn. Je wordt gelezen!
Doe je mee?

© Ben Voorend
6/10/’17

Het Blogcollectief

DEZE BLOG IS NOG ONDER CONSTRUCTIE

Welkom op het Blogcollectief

Wat leuk dat je er bent!
Je houdt van schrijven en van lezen. Misschien dat je al heel veel hebt geschreven en dat je nu toe bent aan een volgende uitdaging. Misschien heb je nog niet zoveel geschreven en wil je er nu mee beginnen. En wie weet is het je droom om ooit een boek uit te geven en heb je nog nooit zoiets ondernomen, weet je niet wat daarbij komt kijken. Dan ben je hier op het juiste adres.

Schrijfplezier staat centraal
Publiceer je werk hier op ons blogcollectief. Een verhaal van een pagina, een dialoog van een halve pagina, een heel hoofdstuk of een gedicht. Lees ook wat anderen schrijven en geef daar je waardering aan (of niet) en ga ze volgen. Anderen doen dat ook bij jou.
Wij (Ben en Door) kijken, lezen en schrijven mee. En zodra je een volgende stap wilt zetten, als je een aantal teksten hebt waarvan je denkt dat je daar een boek(je) van zou willen maken, neem dan contact op. Dan kunnen wij je verder helpen. Met advies of schrijfcoaching, waarbij je concrete aanwijzingen krijgt en met ons een stappenplan bespreekt om tot een boek te komen.

Hoe publiceer je op het blogcollectief?
1-Stuur je verhaal, ondertekend met (c)+je naam, eenvoudig via een contactformulier
2-Wij controleren de tekst op taalfouten en fatsoenlijk taalgebruik (wij verbeteren taalfouten, maar laten jouw tekst verder ongemoeid)
3-Als alles in orde is plaatsen wij je verhaal

Feed back
Mensen kunnen uiteraard reageren op jouw verhaal. Dat kan via de link ‘Reacties’ in het menu.
Ook hier geldt dat wij de reactie eerste beoordelen op taal- en fatsoensfouten.